SESSİZ DESTAN

al kilim misin?
kahramanım, gözler senin için ağlarmış.
Göz bu, ağlar ya.
Sen ağlamıyorsun biliyorum.
Ben de!
Her ölüm bir yeni diriliş,
bilirsin.
Yeni bir uyanış,
bir tazelenmektir.
Sen taze gülüm,
kardelenim,
her kış ayrı bir destansın,
her yaz ayrı.
Karaçamından asırlar beyn’ine yükselen
sessiz destanınla bağırırsın;
Bana bak,
yüzümdeki yazıyı oku,
ben Sarıkamış,
ben sessiz destan
Peygamber aguşunda,
kudret kalemiyle yazılan,
nazlı gelinciklerime bak,
al yeşil giyinmiş gelin gibi.
Papatyamdan taç yap,
duvak olsun gelinine
kışın açan beyaz gülüm.
Oy! Çağırsam mı, çimen çiçek, lale,mor sümbül.
Seyret, her gün ayrı bir mektup yazılsın
sahife-i nukuşunda,
sanatı gör.
Ve bak.
Her çamın altında bir şehit,
“biz ölmedik, ölmedik biz”,
biz destan olduk okunalım diye.
Biz yürek olduk,
sevgi çağlayanı.
Aşık gönüllere serinlik,
soğuk su olduk ne mutlu bize.
Ben Sarıkamış.
Ben sessiz destan,
Peygamber aguşunda.
     
 Hatice Şenocak